Z treści art. 27 Konstytucji RP, który stanowi, że „w Rzeczypospolitej Polskiej językiem urzędowym jest język polski”, wynika, że jedyną „urzędową” terminologią – tj. terminologią stosowaną przez konstytucyjnie powołany do tego urząd (Sejm, ministra itp.) – jest polskojęzyczna terminologia stosowana w polskich aktach prawodawczych. Ponieważ nie ma prawa, które zobowiązywałoby polską władzę ustawodawczą do wydawania aktów normatywnych w językach innych niż polski, nie istnieje więc powołany do takiej działalności urząd.
W tym świetle tłumaczenie na język obcy polskich aktów prawodawczych nie ma mocy prawnej, jaką mają tylko polskojęzyczne teksty tych aktów. Tłumaczenie takie, nawet jeśli jest sygnowane – oprócz tłumacza – przez wydawnictwo agendy rządowej, np. Sejm, ministerstwo, inny organ władzy, agendę rządową lub inną instytucję publiczną lub naukową, ma jedynie wartość informacyjną.
Jednakże z faktu sygnowania tłumaczenia przez prestiżową instytucję wynika uzasadnione domniemanie, że powstało ono czy to wyniku współpracy tłumaczy ze znawcami przedmiotu instytucji sygnującej, czy też w wyniku przyjęcia zaproponowanej przez tłumaczy wersji i z zastosowaniem zaakceptowanej wspólnie terminologii.
Taki konsensus uprawnia do stwierdzenia, że terminologia zawarta w tłumaczeniach sygnowanych przez prestiżowe instytucje stanowi terminologię autorytatywną.
Przykładem terminologii autorytatywnej jest tłumaczenie na języki obce Konstytucji RP sygnowane przez Sejm, obcojęzyczna terminologia jednostek podziału administracyjnego zalecana przez Konwent Marszałków RP, itp.
Źródło urzędowej terminologii prawnej
Źródłem urzędowej polskiej terminologii prawnej są teksty prawodawcze umieszczane w „Dzienniku Ustaw RP”, „Monitorze Polskim” oraz w „Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich” i we wszystkich innych dziennikach promulgacyjnych. Ujednolicone teksty aktów prawnych można znaleźć w regularnie aktualizowanych zbiorach prawa polskiego w wersji książkowej, wymiennokartkowej lub internetowej (np. isap.sejm.gov.pl).
Źródłem urzędowej międzynarodowej terminologii prawnej są terminologiczne bazy danych, takie jak np. iate.europa.eu i wiele innych.
Źródło autorytatywnej terminologii prawnej
Źródłem autorytatywnej polskiej terminologii prawnej w językach obcych są przekłady tekstów prawodawczych sygnowane przez agendy rządowe lub inne prestiżowe instytucje.